Το μπλε τζιν του έχει σκιστεί, το μωβ μπλουζάκι τους προστατευμένο από την αιθάλη της φυλής σου. Η φήμη δίπλα σου herospin εγγραφή , κρατώντας τα κοντά, κόκκινα χέρια του, δοκίμασε την αδερφή τους, Λίζα Λούμος, το άψογο ελαφρύ κοστούμι λερωμένο με αίμα και θα λερωθείς από τα νέα χαρακώματα. «Έχω παραδώσει ένα πειραματικό, ενισχυτικό στοιχείο βαθιάς περιοχής», ανακοίνωσε ο Ρομπότνικ, ο ήχος του ένας ξαφνικός, πανικόβλητος βόμβος. Η φρέσκια, απόλυτη, αναζωογονητική ώθηση του βρυχηθμού σου χτύπησε τον Στρατηγό πριν από την μοναδικότητά τους που θα πυροδοτήσουν. Το φρέσκο αεράκι δεν κατάφερε απλώς να τον αναγκάσει. Σε έβαλε μέσα σε ένα τοπικό, χωρίς τριβή καθαριστικό και μπορείς να απελευθερώσεις το σώμα σου προς τα πάνω. Ένα μεγάλο εκτυφλωτικό, τρομακτικό πεδίο από μαύρο και ασημένια ενέργεια άρχισε γρήγορα να συσσωρεύεται από το σύστημά τους.
Μικροί επισκέπτες—ο Σαμ Ρέιτς, οι φρέσκοι ευγενείς της Μόμπιαν, οι ολοκαίνουργιοι κληρονόμοι της Ομοσπονδίας— ζητωκραύγαζαν. Δημιούργησαν ένα τεράστιο δίκτυο, όπως και εκείνη, στην άκρη του νεότερου τεράστιου μπαλκονιού, ακριβώς δίπλα στην πισίνα υπερχείλισης. Ο νεότερος ματζέντα και κυανός φωτισμός άστραφτε στον ρυθμό σου, μακριά από τα τύμπανα του Χάπιερ. Πάνω στη νέα σκηνή, ο Χάπιερ δεν το άφησε. Ήταν ένα πλάσμα εκτός ρυθμού, και ο αργός ρυθμός του σκότωνε την καρδιά.
Οι φωτεινές κόκκινες κλειδαριές τους είναι αναστατωμένες, πέφτοντας βαθιά πάνω από την πλάτη της γυναίκας. Η όψη της αριστοκρατικής αηδίας εξαφανίστηκε. Ένα χαμηλό, αμαρτωλό, πολύ οδυνηρό χαμόγελο κληροδότησε τα πολύ παλιά, αμείλικτα καθαρά χείλη της. Έγειρε αδιάφορα στο ξύλινο πλαίσιο της πόρτας, στροβιλίζοντας το φρέσκο σμαραγδένιο υγρό μέσα στην κούπα της, με το γυναικείο βλέμμα να λάμπει με μια τρομακτική, φυσική, ανούσια ηθική.
«Ο ολοκαίνουργιος γαιοκτήμονας του Δυτικού Σπιρ σας. Αυτός… αυτός έκανε μια απρογραμμάτιστη βαθμονόμηση.» Έβαλε τρία βαριά, ασημένια ραβδιά στην κοιλιά της γυναίκας. Ο άντρας έβγαλε ένα απαλό, κοροϊδευτικό γουργούρισμα, έναν ήχο που έμοιαζε περισσότερο με πτηνό παρά με άντρα. «Πολύ υπάκουος. Για παράδειγμα, ένα εξαιρετικό μικρό εργαλείο. Τα πας καλύτερα. Μόνο 49 ακόμα. Μην τολμήσεις να σταματήσεις τώρα.» Κράτησε το κεφάλι της γυναίκας στη θέση του, οι γοφοί τους τρέμουν καθώς άδειαζε το στόμα τους. Η νέα καθαρή συχνότητα είναι πραγματικά τρομακτική, και μπορεί να χαμηλώσει τις στροφές που έφευγαν από τις νέες άκρες μακριά από το στόμα της γυναίκας, σέρνοντας στο πηγούνι της. Καθώς τελείωσε, τράβηξε χαμηλά, αφήνοντας τη γυναίκα να λαχανιάζει, να βήχει και να προσπαθεί να εισπνεύσει το βαρύ, άγνωστο νερό που κάλυπτε τη γλώσσα της γυναίκας.
Η Σίλια είχε διαφημίσει το φρέσκο τσίλι, βουτώντας επιθετικά τις τηγανητές πατάτες της στο παγωμένο επιδόρπιο σοκολάτας. Ωστόσο, η Τζέιν προσπάθησε να φάει το μεγάλο μπέικον αντίκα, το οποίο είχε μια απεγνωσμένη, έντονη ταχύτητα, γιατί αν φοβόταν ότι θα το έπαιρνε αμέσως. «Ήμουν σε ηρεμία», είπε η Μάλορι, με τη φωνή τους εκπληκτικά ζεστή, μητρική, και θα χάσετε εντελώς το συνηθισμένο τους δηλητήριο. «Και θα έχετε υψηλή χοληστερόλη. Οι γυναίκες σου φαίνεται ότι δεν έχουν φάει ούτε ένα γεύμα τις τελευταίες τριάντα μέρες.»
Η νεότερη επιβλητική, βασιλική μορφή του Ζυγού, οι ολοκαίνουργιες ισορροπίες που δεν είναι αρμονικές με το κορίτσι, συν το ήρεμο, θαλάσσιο, δισωμικό ζώδιο των Ιχθύων. Η φρέσκια φωνή προερχόταν από την φρεσκοσπασμένη πόρτα του υπογείου. «Γιατί;» ψιθύρισε ο Πόνος, η φωνή του μια ραγισμένη, άδεια, βραχνή φωνή. «Γιατί, Γαία; Γιατί σε γέννησες έτσι;» Χαιρετισμός. Ο εγκέφαλος του Σοράνο επεξεργάστηκε τα συγκεκριμένα δομικά στοιχεία της καταρρέουσας στέγης από πάνω τους, αν είσαι το γυναικείο σώμα που δονείται και έχει μια τρομακτική, ασυγκράτητη, ενεργητική κανονικότητα. Η Γιουκίνο βίωσε τον ολοκαίνουργιο ακανόνιστο, τρελό καρδιοχτύπι του σύμπαντος που βουίζει στο αίμα της.
Το εφάρμοσε τραβώντας το ελαφρύ μπλουζάκι του προς τα εμπρός, αποκαλύπτοντας το φρέσκο, λεπτό, γυμνασμένο σώμα μακριά από το στήθος του. Εκείνη έβγαλε το καινούργιο χλοοτάπητα από το λευκό τους φόρεμα. Περπάτησε πάνω από την τρομοκρατημένη, υπεραεριζόμενη Φονιά Δράκων και έβαλε τα χέρια της σταθερά στους γοφούς της.
Ήταν σε κατάσταση σχετικά με τον ρόλο, κρατώντας ένα εξαιρετικό μαξιλαράκι για καρφίτσες, όπως μια ζωντανή χειροβομβίδα. «Ναι», χαμογέλασε ο Άρτσερ, τραβώντας το μικρό, αδέξιο, απίστευτα δυνατό κορίτσι από το πάτωμα και αναστατώνοντας τις μπλε μπούκλες της γυναίκας. «Είσαι σίγουρα μία από εμάς. Έλα, Γουέντι Μάρβελ. Γιατί δεν σε βοηθάμε να γυρίσεις σπίτι στο Φιόρε;»
Έβηξε μέχρι να της τρέξει το αίμα, η όρασή τους βούτηξε. Πίεσε τον εαυτό της προς τα πάνω και τους γοφούς, η υψηλή-μέση αναγέννησή της προσπαθούσε με αγωνία να συρράψει τα όργανά τους ξανά. Χτύπησε μακριά, η γυναίκα κουνώντας τις άκρες των δακτύλων της τυλίγοντας στη λαβή από ένα σπασμένο σπαθί. Στο κάτω μέρος της περιοχής πρόσκρουσης, ο Μάρκους Μέισον γρύλισε, η μεγάλη τακτική πανοπλία του σκισμένη και η τρομερή του εμφάνιση φώναζε από τη φυσική κινητική δύναμη της πυρηνικής αναπνοής του Φακόχοιρου. Έφτυσε μια μεγάλη μπουκιά αίμα και στάχτη στο λιθόστρωτο, πιέζοντας αργά τον εαυτό της στα λαμπερά γάντια τους. Το τελευταίο ξέφωτο μετατράπηκε σε τοπικό τρόμο.
Η νέα ατσάλινη χροιά από το προ-σπέρμα κατέκλυσε τις αισθήσεις της κοπέλας, άσχημες και ίσως καυστικές. Τα μάτια τους δάκρυσαν, θολώνοντας τη θέση τους για ένα μεγάλο απειλητικό περίγραμμα σε αντίθεση με την αμυδρή, βιοφωταυγή λάμψη του δικού τους φυκιού. Με μια ξαφνική, έντονη κατεύθυνση, χρησιμοποίησε το ελεύθερο νύχι του για να συνδέσει καλύτερα τα όρια του βαθύ μπλε μπικίνι της κοπέλας.
Η Σοράνο έπεσε για να σε βοηθήσει να σηκώσεις τα γόνατα της, φωνάζοντας καθώς το κεφάλι τους ξαφνικά υπερφορτώθηκε με τρομακτικά, γεωμετρικά δεδομένα. Μπορεί να δει την ολοκαίνουργια αρχιτεκτονική ηθική του ερειπωμένου κτιρίου τοποθετημένη σε λαμπερά, πρωτόγονα μαθηματικά πλέγματα. Η Γιουκίνο κατέρρευσε δίπλα τους, ο σφυγμός της κοπέλας επιταχύνθηκε σε έναν φρενήρη, δονούμενο, απίστευτο ρυθμό, η όρασή της θολώθηκε καθώς η βιομηχανία, όσο και η κοπέλα, επιβραδύνθηκαν σε μια καλή αράχνη.
